Majowe gwiazdy

Cały film, przeniknięty jasnym, lirycznym nastrojem nadchodzącego pokoju, składa się z czterech nowel.

Dwaj generałowie: Wojska radzieckie wkraczają do miasta. Powszechna radość mieszkańców Pragi: wojna się skończyła. „Willysem” jedzie generał (Aleksandr Chanow), który nie spał przez trzy noce podczas długiego przejazdu do Pragi. Jego adiutant i kierowca uciekają się do podstępu, symulując awarię samochodu, aby dać dowódcy szansę na parę godzin snu w najbliższym domu. Natychmiast zasypiającego generała budzi mały czeski chłopiec, któremu spodobała się jego papacha. Okazuje się, że generał również miał rodzinę i dzieci, które zginęły podczas blokady Leningradu. Chłopiec beztrosko zasypia obok generała w jego papasze, mówiąc: „teraz obaj jesteśmy generałami”. Jednak generał musi ruszać dalej; papacha, w której tonie głowa chłopca, zostaje mu na pamiątkę.

Kreda dla saperów: Walki dobiegły końca, ale saperzy mają jeszcze mnóstwo pracy. Po pomyślnym zakończeniu rozminowywania jedna z grup wraca do jednostki starą hrabiowską karocą zaprzężoną w konie. Miny zostały usunięte, ale skończyła im się kreda. Okazuje się, że w pobliżu jest szkoła. Lejtnant (Wiaczesław Tichonow), niezadowolony z wybryku podwładnych z karocą, postanawia sam pójść po kredę i zakochuje się w młodej nauczycielce.

Dom za milion: Powracający z Auschwitza prażanin odkrywa, że jego mieszkanie na poddaszu zajął Niemiec sudecki, który strzela do przechodniów. Zaniepokojeni mieszkańcy wzywają na pomoc radzieckich czołgistów. Załoga T-34-85 bierze poddasze na celownik armaty, z czego bardzo niezadowolony jest właściciel budynku (Miloš Nedbal), oświadczając, że jego dom „jest wart milion koron”. Jeden z czołgistów (Leonid Bykow), uśmiechając się cynicznie, dopytuje — czy naprawdę milion? Wydaje się, że dom jest skazany na zagładę. Jednak czołgiści uciekają się do podstępu: strzelają ponad domem, a w tym czasie cyniczny czołgista przedostaje się do środka i załatwia sprawę z Niemcem. Okazuje się jednak, że on sam, ratując dom, został śmiertelnie ranny.

W tramwaju: Pokojowe życie powraca, ruszył już pierwszy powojenny tramwaj. Radziecki sierżant, pasażer tego tramwaju, śmiertelnie zmęczony wojną (Nikołaj Kriuczkow), wspomina swój cywilny, przedwojenny zawód motorniczego i prosi czeskiego kolegę o ustąpienie mu miejsca. Czeski motorniczy jest surowy — osobom postronnym nie wolno prowadzić tramwaju. Jednak stopniowo, przy pełnym poparciu wszystkich pasażerów-prażan, mięknie i ustępuje miejsca swojemu radzieckiemu koledze.

Z artykułu w Wikipedii (licencja CC BY-SA 4.0)