Liebeskonzil

„Sobór miłości” (1895) Oskara Panizzy to bluźniercza sztuka, której akcja rozgrywa się w 1495 roku, podczas pierwszego odnotowanego wybuchu epidemii kiły, ukazanego przez Panizzę satyrycznie jako kara Szatana dla aktywnych seksualnie ludzi. Z tego powodu autor został uwięziony za obrazę moralności. Schroeter przeplata sceny z dzieła Panizzy z udramatyzowanym procesem pisarza, prezentując sztukę jako ekspresjonistyczne widowisko odgrywane przez aktorów z przesadnym makijażem, którzy groteskowo gestykulują i robią miny. Film stanowi pomost łączący stosowanie przez Schroetera żywych obrazów we wczesnych eksperymentach z polityczną bezkompromisowością jego twórczości z lat 80. W przededniu kryzysu związanego z AIDS Schroeter proroczo obawia się choroby jako pretekstu do państwowych represji i tłumienia seksualności. – Harvard Film Archive

Opis: TMDB, tłumaczenie maszynowe