Letztes aus der Da Da eR

Śniadanie w Sing-Sing: Dwóch klaunów przebywa w więzieniu i jak zawsze otrzymują na śniadanie dwa jajka na twardo od uzbrojonego strażnika więziennego. Następnie oboje uciekają z walizkami, kółkiem do pływania i lalką po opuszczonej drabince sznurowej. Strażnik strzela do masek gazowych. To dla mnie szczególny zaszczyt: Klauni wygłaszają różne przemówienia dziękczynne przed poważnymi ludźmi i wręczają sobie różne medale i odznaczenia, którymi się kłują przez ubrania, aż obaj upadną. Rozlegają się brawa i obydwaj wyprowadzani są z sali. Listonosz się spóźnia. W śmieciarce jadą przez Berlin i śpiewają piosenkę „Brüder kommt die Füße hoch wir tanzen”. Ich podróż kończy się na wysypisku śmieci i obaj wędrują przez śmieci. Acheron: Klauni spędzają czas nad jeziorem, przez które przepływa śpiewający przewoźnik. Piekło: Obaj klauni trafiają do cementowni. Jeden z nich chce uwolnić księżniczkę. Obaj wybierają lewą ścieżkę i śpiewają „Zeit und Geld vergänglich Gut”. Oboje wspominają dawne czasy i opowiadają o skeczu, którego dawniej nie wolno im było wykonać. Śpiewają „Undank ist der Welten Lohn”. Kilka sekund później: Strażnik więzienny zabiera nowy węgiel z podwórza. Klauni wsiadają do pociągu. Później wchodzą na przedstawienie, głośno przeklinając i prezentują piosenkę „Dankchoral” na małych schodach rewiowych. Potem wracają do więzienia, gdzie jeden z nich na chwilę traci prawo wyborcze oraz w związku z tym głos, który prawdopodobnie włożył do urny wyborczej, ponieważ do tego czasu jeszcze posiadał prawo wyborcze. Niemiecka noc Walpurgi: Klauni są na uroczystym zjeździe. Tutaj śpiewają pieśń „Durch schlechte Nächte schwankt ein Marsch der Trauer” i są atakowani przez obecnych oraz marginalizowani, aż w końcu odchodzą. Nieco później siedzą w dawnej strefie przygranicznej i śpiewają Halb und halb, dopóki nie spotykają turystów ze strefy. Strażniczka nadal zbiera węgiel i zdaje sobie sprawę, że nie zna bardziej podzielonych ludzi niż Niemcy. W raju: Klauni przychodzą na wzgórze, na którym w klatkach przetrzymywani są ludzie w kostiumach zwierząt. Ludzie przychodzą, zaglądają do klatek i wreszcie strzelają do niektórych uwolnionych zwierząt ślepymi nabojami, które następnie udają martwe. Klauni odchodzą. Listonosz dociera do nich obu i przynosi im paczkę, która została zamówiona dwadzieścia lat temu i zawiera elektryczną kolejkę Piko. Po zmontowaniu torów jeżdżą po nich pociągiem towarowym Piko. Słychać piosenkę „Ach, Deutschland”. O mój tato: Klauni idą do rzeźni i odtwarzają scenę z Fausta z własnymi dialogami. Uświadamiają sobie, że scena nie była zabawna, ponieważ nikt się nie śmiał. Obydwaj podsumowują, że dawniej ludzie śmiali się częściej. Później następują sceny zabijania krów przez porażenie prądem, wieszania zwłok i krwawienia. Klauni przeczołgują się obok szkieletu w muzeum i śpiewają „Flug gebucht ins Niemandsland”. W końcu wybiegają z sali muzealnej. Nowa era: Dwaj klauni przechodzą przez most. Później śpiewają na stacji kolejowej „Tote Hunde soll man nicht wecken” aż dochodzą do telewizora, z którego prezenter opowiada o historycznym momencie. Klauni widzą, że rozpoczęła się rozbiórka ich więzienia i pędzą do na miejsce. Kiedy patrzą na wszystko z obrotowego żurawia, więźniowie są zwalniani. Słychać pieśń „Die Clowns gehör’n erschossen”, obaj klauni są następnie ścigani przez więźniów. Udaje im się uciec do Paryża. Epilog: Klauni są na cmentarzu ze strażnikiem więziennym. Widać budynek przylegający do miejsca z licznymi niemieckimi flagami wiszącymi na oknach. Odgłosy szczekania psa, które po chwili dołącza do nieszczęść i smutków. Kamera zatrzymuje się na grobowym napisie: „Do widzenia!”

Z artykułu w Wikipedii (licencja CC BY-SA 4.0)