Dziennik panny służącej

Choć Célestine stara się manipulować mężczyznami ze swojego otoczenia, by poprawić własny los, to właśnie bezwzględny Joseph budzi w niej największą fascynację. Kiedy w okolicy dochodzi do brutalnej zbrodni, a stangret planuje kradzież sreber gospodarzy w celu sfinansowania własnych planów, służąca decyduje się na niebezpieczną współpracę, dając się wciągnąć w skomplikowaną grę wpływów.

Dramat wyreżyserował Benoît Jacquot na podstawie powieści Octave'a Mirbeau, tworząc chłodny portret ówczesnych podziałów klasowych. Obraz był prezentowany w konkursie głównym na 65. Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Berlinie, gdzie walczył o nagrodę Złotego Niedźwiedzia.