Diabli mnie biorą

Name: Diabli mnie biorą
Genre: Komedia
Released: 1974
Duration: 1 h 32 min
Cast: Jane Birkin, Pierre Richard, Julien Guiomar, Vittorio Caprioli, Claude Piéplu

La moutarde me monte au nez

angI'm Losing My Temper

61niezły

Profil Seansuj

co to?

Napięcie: trochę. Nieliczne nerwowe chwile wynikają wyłącznie z presji czasu i ucieczek bohatera.
Akcja: sporo. Fabułę napędzają dynamiczne pościgi, demolowanie planu filmowego i gonitwy.
Humor: bardzo dużo. Klasyczna farsa oparta na slapsticku, gagach i nieustannych pomyłkach.
Wzruszenie: mało. Lekka opowieść nastawiona na śmiech, z minimalnym naciskiem na emocje.
Groza: brak. Film jest całkowicie pozbawiony strasznych czy mrocznych elementów.
Romans: trochę. Wątek rzekomego i rodzącego się romansu z gwiazdą jest tylko pretekstem do gagów.
Przemoc: mało. Pojawiają się jedynie slapstickowe przepychanki i nieszkodliwe bójki.
Wymaga skupienia: mało. Prosta, epizodyczna intryga nie wymaga intensywnego śledzenia szczegółów.

film · 1974 · 92 min · Komedia

Reżyseria: Claude ZidiW rolach głównych: Jane Birkin, Pierre Richard, Julien Guiomar

Produkcja: Francja · język oryginału: francuski · widzowie TMDB: 6,1/10 (106 głosów)

Teraz nie ma go w polskich serwisach VOD

61niezły

Oceń po zalogowaniu

O filmie

Pierre Durois uczy matematyki w żeńskiej szkole na południu Francji. Jest człowiekiem niezwykle skromnym i niezdarnym, przez co łatwo ulega naciskom otoczenia: pisze polityczne przemówienia dla swojego ojca ubiegającego się o reelekcję na stanowisko mera, a jednocześnie tworzy teksty dla znajomego dziennikarza lokalnego tabloidu. Spokojne, choć chaotyczne życie Pierre'a wywraca się do góry nogami, gdy złośliwe uczennice płatają mu figla i zamieniają teczki z dokumentami.

Czytaj dalej ▾

Próba odzyskania właściwych papierów uruchamia lawinę absurdalnych zdarzeń. Pierre trafia przypadkiem na plan filmowy, ląduje w przyczepie słynnej aktorki Jackie Logan i spędza noc w jej posiadłości. Gdy gazety ogłaszają ich rzekomy romans, nauczyciel staje się celem polowania ze strony wścibskich paparazzi, zazdrosnej narzeczonej oraz wściekłego ojca, którego kampania wyborcza wisi na włosku.

Film wyreżyserował Claude Zidi, powierzając główne role mistrzowi slapsticku Pierre'owi Richardowi oraz Jane Birkin. Całość utrzymana jest w tradycji francuskiej farsy, w której szybkie tempo akcji i komedia pomyłek nieustannie piętrzą przed bohaterem kolejne kłopoty.

Motywykomedia pomyłekświat mediówgwiazda filmowakampania wyborczaabsurdalne zbiegi okoliczności

Profil Seansuj

co to?

Napięcie: trochę. Nieliczne nerwowe chwile wynikają wyłącznie z presji czasu i ucieczek bohatera.
Akcja: sporo. Fabułę napędzają dynamiczne pościgi, demolowanie planu filmowego i gonitwy.
Humor: bardzo dużo. Klasyczna farsa oparta na slapsticku, gagach i nieustannych pomyłkach.
Wzruszenie: mało. Lekka opowieść nastawiona na śmiech, z minimalnym naciskiem na emocje.
Groza: brak. Film jest całkowicie pozbawiony strasznych czy mrocznych elementów.
Romans: trochę. Wątek rzekomego i rodzącego się romansu z gwiazdą jest tylko pretekstem do gagów.
Przemoc: mało. Pojawiają się jedynie slapstickowe przepychanki i nieszkodliwe bójki.
Wymaga skupienia: mało. Prosta, epizodyczna intryga nie wymaga intensywnego śledzenia szczegółów.

Gdzie obejrzeć w Polsce

„Diabli mnie biorą” nie ma teraz w żadnym polskim serwisie VOD. Dodaj go do listy, a damy znać, gdy się pojawi.

Nie znaleźliśmy tego tytułu w żadnym polskim serwisie.

Jak go przyjęto

Produkcja okazała się wielkim hitem kinowym we Francji i Niemczech. Krytycy przyjęli ją znacznie cieplej niż wcześniejsze filmy reżysera, chwaląc szybkie tempo i komediowy popis Pierre'a Richarda.

Na podstawie sekcji o odbiorze w Wikipedii (stan z dnia przygotowania opisu).