Czarownica

Stawką staje się ukazanie mechanizmów histerii oraz manipulacji religijnych władz. Forma łączy elementy eseju dokumentalnego, groteski i horroru z rozbudowanymi efektami wizualnymi, prezentując sabaty, rzekome opętania oraz narzędzia kaźni. W finale twórca przenosi uwagę na czasy nowożytne, sugerując, że dawne opętania i oskarżenia o czary wynikały z nierozumianych wówczas zaburzeń psychicznych oraz neurologicznych.

Reżyser Benjamin Christensen oparł scenariusz częściowo na własnych studiach nad XV-wiecznym traktatem „Młot na czarownice” i sam wcielił się na ekranie w postać diabła. Zrealizowana przez wytwórnię Svensk Filmindustri produkcja była wówczas najdroższym skandynawskim filmem niemym, który z powodu śmiałości obyczajowej, antyklerykalizmu i scen przemocy mierzył się z ingerencjami cenzury w wielu krajach.