血煙高田の馬場

Historia pojedynku Yasubeia Nakayamy przeszła do legendy, nawet jeśli w rzeczywistości nie powalił on osiemnastu przeciwników. Wydarzenie to wielokrotnie przedstawiano w kinie, w opowieściach rakugo i kōdan oraz na deskach teatru, po części dlatego, że Nakayama dołączył później do słynnych 47 roninów (Chūshingura) jako Horibe Yasubei. Wersja Makino i Inagakiego nie zdradza jednak tej poważniejszej przyszłości, stawiając na emocje oraz komizm dzięki brawurowej grze Bandō. Wielokrotne panoramy przedstawiające biegnącego na pojedynek Yasubeia stanowią doskonały przykład eksperymentów japońskiego kina lat 30., a finałowe starcie, poprowadzone niemal jak układ taneczny, jest dowodem zamiłowania Makino do rytmu i uchodzi za jedną z najlepszych walk na miecze w historii japońskiej kinematografii. Film wszedł pierwotnie na ekrany pod tytułem Chikemuri Takadanobaba i trwał 57 minut, lecz przy ponownym wydaniu w 1952 roku został skrócony, a jego tytuł zmieniono.

Opis: TMDB, tłumaczenie maszynowe